Ουραγοί στην ανταγωνιστικότητα

Στην 83η θέση του Παγκόσμιου Δείκτη Ανταγωνιστικότητας του World Economic Forum (WEF) σε σύνολο 139 χωρών, υποχώρησε το 2010 η Ελλάδα, από την 71η θέση που κατείχε το 2009.
Σύμφωνα με την έκθεση World Economic Report, που δόθηκε στη δημοσιότητα την Πέμπτη από την Κίνα, η υποχώρηση της ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας οφείλεται στη μεγάλη επιδείνωση του μακροοικονομικού περιβάλλοντός της.
Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τη «φτωχή» λειτουργία των θεσμών και τη χαμηλή αποδοτικότητα των αγορών εξηγεί, όπως αναφέρει η έκθεση, φέρνει την Ελλάδα χαμηλά στην κατάταξη ανταγωνιστικότητας, δίνοντάς της την τελευταία θέση μεταξύ των 27 χωρών της ΕΕ.
Η αξιολόγηση των χωρών από το WEF γίνεται με βάση στοιχεία που αφορούν 12 τομείς της οικονομίας και γενικότερα της κοινωνίας τους, καθώς και με βάση συνεντεύξεις με εκπροσώπους του επιχειρηματικού κόσμου κάθε χώρας, οι οποίοι δίνουν την εκτίμησή τους για το επιχειρηματικό περιβάλλον.
Πιο αναλυτικά, η κατάταξη της Ελλάδας σε σχέση με τους 12 τομείς είναι η ακόλουθη: Στους θεσμούς 84η, στις υποδομές 42η, στο μακροοικονομικό περιβάλλον 123η, στην υγεία και το εκπαιδευτικό σύστημα 40η, στην ανώτερη εκπαίδευση και κατάρτιση 42η, στην αποδοτικότητα των αγορών αγαθών 94η, στην εξέλιξη της χρηματοπιστωτικής αγοράς 93η, στην τεχνολογική ετοιμότητα 46η, στο μέγεθος αγοράς 39η, στην εξειδίκευση των επιχειρήσεων 74η και στην καινοτομία 79η.

Τα πρωτεία στην ανταγωνιστικότητα κατέχει παγκοσμίως και φέτος η Ελβετία, ενώ στη δεύτερη θέση -από την τέταρτη πέρυσι- ανέβηκε η Σουηδία, εκτοπίζοντας τις ΗΠΑ που έπεσαν φέτος στην τέταρτη θέση. Η Σιγκαπούρη παρέμεινε στην τρίτη θέση, ενώ η Γερμανία ανέβηκε στην 5η θέση (από 6η πέρυσι). Πολύ υψηλές επιδόσεις καταγράφουν οι σκανδιναβικές χώρες, καθώς, εκτός από τη Σουηδία, στην πρώτη 20άδα βρίσκονται και η Φινλανδία (7η), η Δανία (9η από 5η πέρυσι) και η Νορβηγία (14η). Βελτίωση παρουσίασε και η Κίνα, η οποία ανέβηκε δύο σκαλοπάτια στην 27η θέση.

naftemporiki.gr

LEX: Πολιτική επιλογή η ελληνική χρεοκοπία

Η πρώτη καταγεγραμμένη κρατική χρεοκοπία συνέβη στην Ελλάδα. Έγινε τον 4ο αιώνα π.Χ., όταν 10 μέλη της Αθηναϊκής Ναυτικής Συμμαχίας κήρυξαν χρεοκοπία στα δάνεια που είχαν λάβει από το συμμαχικό ταμείο της Δήλου. Πολλοί ακολούθησαν την τύχη που είχαν αυτές οι πόλεις-κράτη. Σύμφωνα με την Credit Suisse, από τον 12ο μέχρι τον 19ο αιώνα, έξι ευρωπαϊκές χώρες κήρυξαν στάση πληρωμών στο εξωτερικό τους χρέους - ορισμένες εξ αυτών περισσότερες από μία φορές. Έκτοτε, είναι δύσκολο να κρατήσει κανείς λογαριασμό.

Παρ' όλα αυτά, η κυρίαρχη άποψη τώρα είναι πως το ενδεχόμενο κρατικής χρεοκοπίας σε μία προηγμένη οικονομία -όπως το θέτουν οι τέσσερις οικονομικοί αναλυτές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου- είναι «ανώφελη, ανεπιθύμητη και απίθανη».
Οι επενδυτές, όμως, δεν είναι και τόσο σίγουροι. Παρά το δίχτυ ασφαλείας των 110 δισ. ευρώ που στηρίζεται από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. και τη δυνατότητα πρόσβασης στα 750 δισ. ευρώ του ευρωπαϊκού ταμείου σταθερότητας, το ελληνικό κρατικό χρέος έχει επιτόκιο κατά 9 - 10 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερο από τις αντίστοιχες γερμανικές δανειακές υποχρεώσεις. Αυτά τα spreads, τα οποία είναι κοντά στα επίπεδα που είχαν καταγραφεί κατά τη διάρκεια της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, υπονοούν ότι το ενδεχόμενο χρεοκοπίας δεν είναι μόνο εφικτό, αλλά και απολύτως πιθανό. 

 

Η έκθεση του ΔΝΤ υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση μπορεί να συνεχίσει να εξυπηρετεί τις δανειακές της υποχρεώσεις, εφόσον κατορθώσει να μετατρέψει το μεγάλο δημοσιονομικό της έλλειμμα σε μεγάλο πλεόνασμα. Αυτό είναι αληθές, αλλά δεν είναι απαραιτήτως ρεαλιστικό. Η Ελλάδα έχει δεσμευτεί σε ένα τριετές πρόγραμμα οικονομικής μεταμόρφωσης, με την ατζέντα να περιλαμβάνει ουσιώδεις μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό, στο σύστημα είσπραξης της φορολογίας και στον δημόσιο τομέα.

Το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων είναι υπερβολικά φιλόδοξο. Επιπλέον, περιέχει αρκετούς αόριστους στόχους των οποίων η επίτευξη είναι δύσκολη - καλή τύχη στη χαλιναγώγηση των φανατικών εργατικών σωματείων. Ακόμη κι αν όλα λειτουργήσουν βάσει προσδοκιών, ο λόγος του ελληνικού χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ θα είναι περίπου 150%. Και αυτό το ποσοστό μπορεί να μην είναι διατηρήσιμο. Η χρεοκοπία είναι ανεπιθύμητη. Αλλά είναι μία πολιτική επιλογή, δεν είναι έγκλημα. Ρωτήστε και τους Αρχαίους.  

euro2day.gr